19 oktober 2010

In Nederland hoor je op de radio de laatste tijd gewag maken van het z.g. rondeel-ei, een ei dat onder de meest kipvriendelijke omstandigheden is geconcipieerd en gelegd. Het wordt per zeven (geluksgetal!) verpakt in een rond doosje dat veel weg heeft van een vogelnest, zij het dat het enigszins is verstevigd. Maar toch, het ziet er aantrekkelijk en vooral heel bio uit.

De jongen die de reclame uitspreekt doet dat een beetje knullig, misschien om hem iets boers, iets onbedorvens te geven? Hij noemt het rondeel-ei bijvoorbeeld een blai ai (blij ei). En dit blaie ai, roept hij enthousiast, is tot nu toe alleen verkraigbaar bij Albert Hain.

Nou, je begrijpt, ik naar Albert Hain. Maar niks hoor, geen enkel blai ai. Of de hele Beethovenbuurt (waar ik woon) is massaal uitgelopen om de zondag te kunnen beginnen met een biologisch verantwoord eitje, of Albert Hein heeft de reclame niet gehoord, en was dus niet geprepareerd op die verhoogde belangstelling voor deze noviteit op zuivelgebied. Hoe doen jullie dat? Hebben jullie zelf een paar kipjes rondscharrelen die jullie dagelijks van kakelverse eieren voorzien, en van wie je er af en toe een door de buurman laat omleggen voor een pannetje cocq au vin?

Ik luister vrijwel altijd naar de radio. Op zondagmorgen is er, na het natuurprogramma Vroege Vogels van de VARA, altijd een prima geschiedenisprogramma van de VPRO. Zondag j.l. kwam, n.a.v. het beangstigende succes van Geert Wilders in ons politieke landschap, en het proces dat er tegen hem gevoerd wordt omdat hij bevolkingsgroepen zou hebben beledigd, de affaire W.F. Hermans weer even aan de orde. Die had in de jaren zestig een soortgelijk akkefietje aan zijn broek, omdat hij in zijn boek Ik Heb Altijd Gelijk de hoofdpersoon laat uitvaren tegen het katholieke volksdeel. De passage werd even voorgelezen, en dat loog er inderdaad niet om. Maar hij werd niet veroordeeld, omdat een romanfiguur sowieso altijd de volledige vrijheid van meningsuiting geniet. Het blijkt een onduidelijk omkaderd begrip te zijn, die vrijheid van meningsuiting.

Vorige week liep ik even de stad in om een doosje Australische bonbons voor iemand te kopen. Bij het Martelmuseum aan het Rokin stond een lange rij touristen te wachten. Het zou
aanvankelijk een tijdelijke expositie zijn, maar de belangstelling bleek zo groot, dat het een permanent
horrorkabinet is geworden. Iets verder, op de hoek van de Nes en de Hoogstraat, stond een enorme gele klomp. Er klom juist een dikke, zwarte man in. Toen hij zat, zei zijn vrouw 'Honey, smile', en maakte een foto.

Bij mijn thuiskomst zag ik dat er aan de vijgenboom die in een grote pot voor mijn huis staat, een rijpe vijg hing. Ik waste hem in de keuken en at hem op. Hij was zacht en zoet, en dat in oktober.

Zo zien jullie maar, Amsterdam heeft toch meer te bieden dan het red light district en gesloten musea!

Je vous embrasse!

Leo 

19 oktober 2010

In Nederland hoor je op de radio de laatste tijd gewag maken van het z.g. rondeel-ei, een ei dat onder de meest kipvriendelijke omstandigheden is geconcipieerd en gelegd. Het wordt per zeven (geluksgetal!) verpakt in een rond doosje dat veel weg heeft van een vogelnest, zij het dat het enigszins is verstevigd. Maar toch, het ziet er aantrekkelijk en vooral heel bio uit.

De jongen die de reclame uitspreekt doet dat een beetje knullig, misschien om hem iets boers, iets onbedorvens te geven? Hij noemt het rondeel-ei bijvoorbeeld een blai ai (blij ei). En dit blaie ai, roept hij enthousiast, is tot nu toe alleen verkraigbaar bij Albert Hain.

Nou, je begrijpt, ik naar Albert Hain. Maar niks hoor, geen enkel blai ai. Of de hele Beethovenbuurt (waar ik woon) is massaal uitgelopen om de zondag te kunnen beginnen met een biologisch verantwoord eitje, of Albert Hein heeft de reclame niet gehoord, en was dus niet geprepareerd op die verhoogde belangstelling voor deze noviteit op zuivelgebied. Hoe doen jullie dat? Hebben jullie zelf een paar kipjes rondscharrelen die jullie dagelijks van kakelverse eieren voorzien, en van wie je er af en toe een door de buurman laat omleggen voor een pannetje cocq au vin?

Ik luister vrijwel altijd naar de radio. Op zondagmorgen is er, na het natuurprogramma Vroege Vogels van de VARA, altijd een prima geschiedenisprogramma van de VPRO. Zondag j.l. kwam, n.a.v. het beangstigende succes van Geert Wilders in ons politieke landschap, en het proces dat er tegen hem gevoerd wordt omdat hij bevolkingsgroepen zou hebben beledigd, de affaire W.F. Hermans weer even aan de orde. Die had in de jaren zestig een soortgelijk akkefietje aan zijn broek, omdat hij in zijn boek Ik Heb Altijd Gelijk de hoofdpersoon laat uitvaren tegen het katholieke volksdeel. De passage werd even voorgelezen, en dat loog er inderdaad niet om. Maar hij werd niet veroordeeld, omdat een romanfiguur sowieso altijd de volledige vrijheid van meningsuiting geniet. Het blijkt een onduidelijk omkaderd begrip te zijn, die vrijheid van meningsuiting.

Vorige week liep ik even de stad in om een doosje Australische bonbons voor iemand te kopen. Bij het Martelmuseum aan het Rokin stond een lange rij touristen te wachten. Het zou
aanvankelijk een tijdelijke expositie zijn, maar de belangstelling bleek zo groot, dat het een permanent
horrorkabinet is geworden. Iets verder, op de hoek van de Nes en de Hoogstraat, stond een enorme gele klomp. Er klom juist een dikke, zwarte man in. Toen hij zat, zei zijn vrouw 'Honey, smile', en maakte een foto.

Bij mijn thuiskomst zag ik dat er aan de vijgenboom die in een grote pot voor mijn huis staat, een rijpe vijg hing. Ik waste hem in de keuken en at hem op. Hij was zacht en zoet, en dat in oktober.

Zo zien jullie maar, Amsterdam heeft toch meer te bieden dan het red light district en gesloten musea!

Je vous embrasse!

Leo 

5 mei 2011 

Het is al weer enig tijd oud maar daarom niet minder.

Ik denk dat het zo ongeveer zo is gegaan. In september 1944 was in Maastricht de oorlog voorbij en de Duitser verdreven. Dat was dus voor de stadgenoten van de heilige Sint Servatius alvast feest. Ik was er nog niet maar dat zou niet lang duren. Twintig december 1945 zei de hulp in de huishouding tegen mijn zussen die uit school kwamen: "Er is een Hansje geboren". Misschien kwam ik toen al zo over maar het is een hele Frans geworden.

 Wie goed kan rekenen weet dat ik in december jl. de pensioengerechtigde leeftijd heb bereikt.
Normaal gesproken geef ik niks om een verjaardag want om te vieren dat je al weer een jaar ouder bent geworden, vind ik eerder om treurig van te worden dan gelukkig. De jonge jaren lijken steeds verder weg. Ik voel me niet zo en gedraag me ook niet zo. Denk ik.

Maar vijfenzestig vind zelfs xedk iets gedenkwaardigs. Al eerder in het jaar krijg je allemaal brieven dat hxe9t binnenkort zo is, 65-plusser. Dat levert 'Drees' op. En omdat ik vele banen heb gehad ben ik ook lid van diverse pensioenclubsen. Het ene bedrag ontstijgt nauwelijks de maandelijkse aankoop voor een flink ijsje. Een ander bedrag is goed voor xe9xe9n of meerdere dozen wijn. Niet dat ik alle maanden een ijsje koop want daar weet ik maar xe9xe9n adres voor en dat is in Amsterdam.

Enfin we hebben die verjaardag dus uitgebreid gevierd, vele felicitaties stroomden binnen en ook vele cadeaux. Ook nog korting in het openbaar vervoer en van de Gemeente Amsterdam de oude lullen kaart. Waarvoor allemaal dank, dank, dank. 

We hebben ons zelf getrakteerd op een smakelijk maal in een onzer favoriete restaurants.

65 wordt je niet zomaar en zoals geschreven normaal doen we niks maar nu heb ik mezelf ook nog op een txeate de loup getrakteerd. Ik dacht dat dat niet meer bestond alleen nu in een wat nieuwerwetsere vorm. Wat een gemak. Dat ik daar eerst 65 voor het moeten worden om dat gemak te ontdekken.

Bij de volgende verjaardagen doen we weer gewoon. Cadeaux zijn natuurlijk altijd welkom maar dan alleen door het jaar. Net als lekker eten doe je nou net niet speciaal om dat het kerst is.

Nogmaals dank allemaal.

5 mei 2011 

Het is al weer enig tijd oud maar daarom niet minder.

Ik denk dat het zo ongeveer zo is gegaan. In september 1944 was in Maastricht de oorlog voorbij en de Duitser verdreven. Dat was dus voor de stadgenoten van de heilige Sint Servatius alvast feest. Ik was er nog niet maar dat zou niet lang duren. Twintig december 1945 zei de hulp in de huishouding tegen mijn zussen die uit school kwamen: "Er is een Hansje geboren". Misschien kwam ik toen al zo over maar het is een hele Frans geworden.

 Wie goed kan rekenen weet dat ik in december jl. de pensioengerechtigde leeftijd heb bereikt.
Normaal gesproken geef ik niks om een verjaardag want om te vieren dat je al weer een jaar ouder bent geworden, vind ik eerder om treurig van te worden dan gelukkig. De jonge jaren lijken steeds verder weg. Ik voel me niet zo en gedraag me ook niet zo. Denk ik.

Maar vijfenzestig vind zelfs xc3xadk iets gedenkwaardigs. Al eerder in het jaar krijg je allemaal brieven dat hxc3xa9t binnenkort zo is, 65-plusser. Dat levert 'Drees' op. En omdat ik vele banen heb gehad ben ik ook lid van diverse pensioenclubsen. Het ene bedrag ontstijgt nauwelijks de maandelijkse aankoop voor een flink ijsje. Een ander bedrag is goed voor xc3xa9xc3xa9n of meerdere dozen wijn. Niet dat ik alle maanden een ijsje koop want daar weet ik maar xc3xa9xc3xa9n adres voor en dat is in Amsterdam.

Enfin we hebben die verjaardag dus uitgebreid gevierd, vele felicitaties stroomden binnen en ook vele cadeaux. Ook nog korting in het openbaar vervoer en van de Gemeente Amsterdam de oude lullen kaart. Waarvoor allemaal dank, dank, dank. 

We hebben ons zelf getrakteerd op een smakelijk maal in een onzer favoriete restaurants.

65 wordt je niet zomaar en zoals geschreven normaal doen we niks maar nu heb ik mezelf ook nog op een txc3xaate de loup getrakteerd. Ik dacht dat dat niet meer bestond alleen nu in een wat nieuwerwetsere vorm. Wat een gemak. Dat ik daar eerst 65 voor het moeten worden om dat gemak te ontdekken.

Bij de volgende verjaardagen doen we weer gewoon. Cadeaux zijn natuurlijk altijd welkom maar dan alleen door het jaar. Net als lekker eten doe je nou net niet speciaal om dat het kerst is.

Nogmaals dank allemaal.

13 mei 2011

(ga met de muis naar de plaatjes voor bijbehorende tekst; klik erop om te vergroten)

Stil zitten is niks voor ons, dood gaan aan de geraniums is voor een andere bevolkingsgroep. Dus de paden op, de laden in. Zo komen we in een minkukelig dorp hier niet ver vandaan een Hollander Bert, een ex-psychiater  met zijn vriendin Irene tegen die wat wijngaarden heeft gehuurd en onder zijn kabouterhuisje wijn maakt.

De eerste keer dat we hem ontmoetten kwam hij licht verstoord de trap buiten zijn huis af nog nakauwend op een boterham. De boterham was belegd met pindakaas volgens zijn kinnebakkes.

Wat we wilden, vroeg hij in gebrekkig Frans maar gelukkig voor hem spraken we beiden ook Nederlands.  We wilden dolgraag met druiven werken en als nodig een helpende hand uitsteken. Nou dat kon hij wel gebruiken want er moest toch gesnoeid worden. Onze eerste indruk was die van een chaoot. De deal was dat we er niet voor betaald wilden hebben en konden meteen beginnen.

Zijn wijngaarden waren overwoekerd met onkruid en erg gezond zag het er allemaal niet uit. Werk aan de winkel.

In zijn kelder lagen allemaal vaten met rood sap oogst 2008. Ook nog een vat met grenache en een tweede vat met grenache en een beetje syrah, beiden van een oudere jaargang. Of we dat wilden proeven want daar wilde hij vanaf, of we een koper wisten. De ene vat met grenache was best lekker en ook als grenache herkenbaar. Voor een habbekrats te koop. Ik dacht meteen dat ik dat wel kwijt kon aan vrienden in de lage landen voor een kleine prijs met een kleine winst. Het andere vat grenache met syrah smaakte niet zo goed dus dat lieten we maar zo. Ik opperde dat ik hem wel wilde helpen met bottelen. Twee dagen later belde hij op dat de wijn klaar stond. Ik had toch aangeboden om te helpen? Nou ja, best gemakkelijk. De afspraak was boter bij de vis.

Een paar weken later vroeg hij of er nog belangstelling was voor het andere vat. Nog maar eens proeven. Het was flink bijgetrokken en dacht, dat komt wel goed. Ook voor de vrienden in Amsterdam en omstreken. Ik stelde expliciet voor om samen te bottelen en ook met een andere kurk, een grotere want dat verdiende die wijn.

Twee dagen later gaat de telefoon dat de wijn weer klaar stond. Maar we hadden toch afgesproken dat we samen zouden bottelen x85.. Nou ja, eigenlijk wel best zo. De wijn betaald en gehaald. Handje contantje.

Met de wetenschap dat wijn van bottelen en de reis van 20 km last kon hebben van mogelijk flessenziekte, hem met rust gelaten. Onderwijl gaan stoeien over een etiket.

Na vier weken maar eens geproefd en dat viel niet mee. Het leek zelfs niet op wat we bij deze Hollandse wijnboer van het vat hadden geproefd. Zelfs helemaal niet lekker. Agressief, bitter, drogend en nog wat van die dingen.

Weken verstreken met af en toe een fles van onze aanwinst te proeven. Met steeds dezelfde proefervaring. Zelfs zo erg dat de doos met Rennies er steeds aan te pas moest komen.

Na drie maanden heb ik de knoop doorgehakt en van beide wijnen elk twee flessen naar het laboratorium in Pxe9zenas gebracht om te laten analyseren. Dat kost slechts een paar euro en staat wel zo professioneel.

En dat was ook schrikken. De eindconclusie was: non buvable, niet voor consumptie geschikt. Om maar wat te noemen. Er was bovenmatig sulfiet toegevoegd terwijl Bert onze Hollander beweerde dat niet in huis te hebben.  

Nou waren we door de wijnleverancier om nog wat redenen wat ongemakkelijk geworden. Ieder heeft zo zijn eigenaardigheden en ik raakte steeds meer op mijn hoede. Communiceren was niet zijn beste kant. En met die wijn moest ik toch wat. Dus maar een brief gestuurd via tante Pos. Daar kwam geen reactie op. Wel stond onze wijnman en vriendin na een tijdje op de stoep om zijn snoeischaar terug te vorderen. Of hij mijn brief had ontvangen? "Eh, nee. Welke brief?" Ik hem uitgelegd over hoe en wat. Hij leek gechoqueerd en moest daar over nadenken. Ik zou snel horen.

Nog geen uur later gaat de telefoon en dat hij dit probleem meteen uit de wereld wilde hebben, als kan vandaag nog.  Ik ben in de auto gesprongen en op een draf naar Mxe9zeilles. Hij hoorde me aankomen en kwam meteen naar buiten. Aan de overkant van zijn huis werd het afgehandeld. Het kon niet binnen want er was iets met zijn vriendin. Om kort te gaan, het gesprek heeft ongeveer vijf minuten geduurd. Ik had nog een kopie van mijn brief en het laboratoriumrapport bij me maar dat wilde hij niet lezen. Nadat hij mij verbaal begon te bedreigen ben ik onmiddellijk in de auto gestapt en vertrokken. Het leven is te kort om je te laten bedreigen en voor vieze wijn. Shakend, dat wel, reed ik terug. Thuis moest er natuurlijk even stoom worden afgeblazen.

Maar wat gedaan met ongeveer 600 flessen wijn? Ze hebben er 2 jaar gestaan want om te onderhandelen over flessen wijn zonder accijnscapsule en etiket is levensgevaarlijk in Frankrijk. Je schoonmoeder vermoorden wordt je minder erg aangerekend dan te rommelen met accijns hier in wijnland.

Omdat we het plafond in de kelder tegen de kou wilden isoleren stonden de twee pallets met vergif in de weg. We hebben de knoop doorgehakt en op een avond alle kurken met een schroevendraaier in de flessen getikt. De flessen laten leeglopen in een emmer en de inhoud aan de overkant van de straat in het land met onkruid gekieperd.

Dat was een hele opluchting, opgeruimd staat netjes. Een nieuwe lente, een nieuwe tijd. Overal schiet het groen als een raket de grond uit.

Dat de flesseninhoud niet deugde blijkt nog steeds want op de plek waar die in het land gesprenkeld is, is alle onkruid dood en vier maanden later groeit er nog steeds niks.

Bert is met zijn vriendin na zijn huis verkocht te hebben naar Toscane verhuisd, zegt hij. De verkoop van zijn huis schijnt ook al niet leuk te zijn verlopen want we kennen toevallig de nieuwe bewoonster.

In Toscane zullen ze wel blij met Bert en Irene zijn x85.

13 mei 2011

(ga met de muis naar de plaatjes voor bijbehorende tekst; klik erop om te vergroten)

Stil zitten is niks voor ons, dood gaan aan de geraniums is voor een andere bevolkingsgroep. Dus de paden op, de laden in. Zo komen we in een minkukelig dorp hier niet ver vandaan een Hollander Bert, een ex-psychiater  met zijn vriendin Irene tegen die wat wijngaarden heeft gehuurd en onder zijn kabouterhuisje wijn maakt.

De eerste keer dat we hem ontmoetten kwam hij licht verstoord de trap buiten zijn huis af nog nakauwend op een boterham. De boterham was belegd met pindakaas volgens zijn kinnebakkes.

Wat we wilden, vroeg hij in gebrekkig Frans maar gelukkig voor hem spraken we beiden ook Nederlands.  We wilden dolgraag met druiven werken en als nodig een helpende hand uitsteken. Nou dat kon hij wel gebruiken want er moest toch gesnoeid worden. Onze eerste indruk was die van een chaoot. De deal was dat we er niet voor betaald wilden hebben en konden meteen beginnen.

Zijn wijngaarden waren overwoekerd met onkruid en erg gezond zag het er allemaal niet uit. Werk aan de winkel.

In zijn kelder lagen allemaal vaten met rood sap oogst 2008. Ook nog een vat met grenache en een tweede vat met grenache en een beetje syrah, beiden van een oudere jaargang. Of we dat wilden proeven want daar wilde hij vanaf, of we een koper wisten. De ene vat met grenache was best lekker en ook als grenache herkenbaar. Voor een habbekrats te koop. Ik dacht meteen dat ik dat wel kwijt kon aan vrienden in de lage landen voor een kleine prijs met een kleine winst. Het andere vat grenache met syrah smaakte niet zo goed dus dat lieten we maar zo. Ik opperde dat ik hem wel wilde helpen met bottelen. Twee dagen later belde hij op dat de wijn klaar stond. Ik had toch aangeboden om te helpen? Nou ja, best gemakkelijk. De afspraak was boter bij de vis.

Een paar weken later vroeg hij of er nog belangstelling was voor het andere vat. Nog maar eens proeven. Het was flink bijgetrokken en dacht, dat komt wel goed. Ook voor de vrienden in Amsterdam en omstreken. Ik stelde expliciet voor om samen te bottelen en ook met een andere kurk, een grotere want dat verdiende die wijn.

Twee dagen later gaat de telefoon dat de wijn weer klaar stond. Maar we hadden toch afgesproken dat we samen zouden bottelen xe2x80xa6.. Nou ja, eigenlijk wel best zo. De wijn betaald en gehaald. Handje contantje.

Met de wetenschap dat wijn van bottelen en de reis van 20 km last kon hebben van mogelijk flessenziekte, hem met rust gelaten. Onderwijl gaan stoeien over een etiket.

Na vier weken maar eens geproefd en dat viel niet mee. Het leek zelfs niet op wat we bij deze Hollandse wijnboer van het vat hadden geproefd. Zelfs helemaal niet lekker. Agressief, bitter, drogend en nog wat van die dingen.

Weken verstreken met af en toe een fles van onze aanwinst te proeven. Met steeds dezelfde proefervaring. Zelfs zo erg dat de doos met Rennies er steeds aan te pas moest komen.

Na drie maanden heb ik de knoop doorgehakt en van beide wijnen elk twee flessen naar het laboratorium in Pxc3xa9zenas gebracht om te laten analyseren. Dat kost slechts een paar euro en staat wel zo professioneel.

En dat was ook schrikken. De eindconclusie was: non buvable, niet voor consumptie geschikt. Om maar wat te noemen. Er was bovenmatig sulfiet toegevoegd terwijl Bert onze Hollander beweerde dat niet in huis te hebben.  

Nou waren we door de wijnleverancier om nog wat redenen wat ongemakkelijk geworden. Ieder heeft zo zijn eigenaardigheden en ik raakte steeds meer op mijn hoede. Communiceren was niet zijn beste kant. En met die wijn moest ik toch wat. Dus maar een brief gestuurd via tante Pos. Daar kwam geen reactie op. Wel stond onze wijnman en vriendin na een tijdje op de stoep om zijn snoeischaar terug te vorderen. Of hij mijn brief had ontvangen? "Eh, nee. Welke brief?" Ik hem uitgelegd over hoe en wat. Hij leek gechoqueerd en moest daar over nadenken. Ik zou snel horen.

Nog geen uur later gaat de telefoon en dat hij dit probleem meteen uit de wereld wilde hebben, als kan vandaag nog.  Ik ben in de auto gesprongen en op een draf naar Mxc3xa9zeilles. Hij hoorde me aankomen en kwam meteen naar buiten. Aan de overkant van zijn huis werd het afgehandeld. Het kon niet binnen want er was iets met zijn vriendin. Om kort te gaan, het gesprek heeft ongeveer vijf minuten geduurd. Ik had nog een kopie van mijn brief en het laboratoriumrapport bij me maar dat wilde hij niet lezen. Nadat hij mij verbaal begon te bedreigen ben ik onmiddellijk in de auto gestapt en vertrokken. Het leven is te kort om je te laten bedreigen en voor vieze wijn. Shakend, dat wel, reed ik terug. Thuis moest er natuurlijk even stoom worden afgeblazen.

Maar wat gedaan met ongeveer 600 flessen wijn? Ze hebben er 2 jaar gestaan want om te onderhandelen over flessen wijn zonder accijnscapsule en etiket is levensgevaarlijk in Frankrijk. Je schoonmoeder vermoorden wordt je minder erg aangerekend dan te rommelen met accijns hier in wijnland.

Omdat we het plafond in de kelder tegen de kou wilden isoleren stonden de twee pallets met vergif in de weg. We hebben de knoop doorgehakt en op een avond alle kurken met een schroevendraaier in de flessen getikt. De flessen laten leeglopen in een emmer en de inhoud aan de overkant van de straat in het land met onkruid gekieperd.

Dat was een hele opluchting, opgeruimd staat netjes. Een nieuwe lente, een nieuwe tijd. Overal schiet het groen als een raket de grond uit.

Dat de flesseninhoud niet deugde blijkt nog steeds want op de plek waar die in het land gesprenkeld is, is alle onkruid dood en vier maanden later groeit er nog steeds niks.

Bert is met zijn vriendin na zijn huis verkocht te hebben naar Toscane verhuisd, zegt hij. De verkoop van zijn huis schijnt ook al niet leuk te zijn verlopen want we kennen toevallig de nieuwe bewoonster.

In Toscane zullen ze wel blij met Bert en Irene zijn xe2x80xa6.

30 april 2011 

Het is niet ondenkbaar als je bij deze of gene overheidsinstantie werkt, dat je een voorbeeldfunctie hebt. Als minister, directeur, hulpverlener, politieman, leraar, en zo meer, tenminste in de meeste westerse landen, rij je niet te hard, je drinkt geen alcohol, je steelt niet. Je doet wat van je verlangt wordt. Je geeft het goede voorbeeld.

Maar in Frankrijk is dat anders. Daar is het heel normaal dat je als president een of meerdere maxeetresses hebt, je royaal laat fxeateren, wel eens dronken achter het stuur zit. In de normale mensenwereld gebeurt dat ook dus waarom zou dat bij overheidsdienaren anders zijn.

Als gewone man/vrouw ga je 's middags lunchen in het restaurant en neem je er een pichet met een kleurtje wijn bij. Na afloop betaal je dat, soms mag je dat bij je baas declareren of krijg je daar een vaste vergoeding voor.

Deze week kwam de Franse oproerpolitie CRS (voluit: Compagnies Rxe9publicaines de Sxe9curitxe9), een onderafdeling van de Franse nationale politie, in oproer. Die mannen waren gewend een kwart liter wijn bij hun lunch te krijgen. Dat was al zo sinds 1989 xe9n het staat op papier. Tijdens diensttijd wordt er gegeten op kosten van de gemeenschap en in Frankrijk geen eten zonder wijn.

Nu waren er tijdens een protestdemonstratie politieofficieren gefotografeerd, die tijdens het werk tegen oproer aan het eten waren met de onvermijdelijke wijn. En dat is een reden voor het opperhoofd van de politie – tegen oproer – dit soort braspartijen af te schaffen, onmiddellijk! De vakbond van de agenten is razend, zo lees ik op de site van de Volkskrant.

Normaal gesproken mag de chaufferende burger in la douce France wijn drinken, niet te veel. Want als je moet blazen is de politie doorgaans niet mals. En de politie zelf, mag je aannemen, geeft daar het voorbeeld in. Dat de werkelijkheid anders is, ach het zij zo, dan kijk je toch even de andere kant op. Linksom of rechtsom is niet hetzelfde.

En verworvenheden als glaasje op, die schaf je niet zomaar af. Anders komt de oproerpolitie in het geweer en heb je het gedonder in de glazen.

Hoe goed ook bedoeld, kom een Fransman nooit aan zijn verworvenheden. Iedere verandering ten nadele  of voordele is hier een achteruitgang. En dus is men tegen!

30 april 2011 

Het is niet ondenkbaar als je bij deze of gene overheidsinstantie werkt, dat je een voorbeeldfunctie hebt. Als minister, directeur, hulpverlener, politieman, leraar, en zo meer, tenminste in de meeste westerse landen, rij je niet te hard, je drinkt geen alcohol, je steelt niet. Je doet wat van je verlangt wordt. Je geeft het goede voorbeeld.

Maar in Frankrijk is dat anders. Daar is het heel normaal dat je als president een of meerdere maxc3xaetresses hebt, je royaal laat fxc3xaateren, wel eens dronken achter het stuur zit. In de normale mensenwereld gebeurt dat ook dus waarom zou dat bij overheidsdienaren anders zijn.

Als gewone man/vrouw ga je 's middags lunchen in het restaurant en neem je er een pichet met een kleurtje wijn bij. Na afloop betaal je dat, soms mag je dat bij je baas declareren of krijg je daar een vaste vergoeding voor.

Deze week kwam de Franse oproerpolitie CRS (voluit: Compagnies Rxc3xa9publicaines de Sxc3xa9curitxc3xa9), een onderafdeling van de Franse nationale politie, in oproer. Die mannen waren gewend een kwart liter wijn bij hun lunch te krijgen. Dat was al zo sinds 1989 xc3xa9n het staat op papier. Tijdens diensttijd wordt er gegeten op kosten van de gemeenschap en in Frankrijk geen eten zonder wijn.

Nu waren er tijdens een protestdemonstratie politieofficieren gefotografeerd, die tijdens het werk tegen oproer aan het eten waren met de onvermijdelijke wijn. En dat is een reden voor het opperhoofd van de politie – tegen oproer – dit soort braspartijen af te schaffen, onmiddellijk! De vakbond van de agenten is razend, zo lees ik op de site van de Volkskrant.

Normaal gesproken mag de chaufferende burger in la douce France wijn drinken, niet te veel. Want als je moet blazen is de politie doorgaans niet mals. En de politie zelf, mag je aannemen, geeft daar het voorbeeld in. Dat de werkelijkheid anders is, ach het zij zo, dan kijk je toch even de andere kant op. Linksom of rechtsom is niet hetzelfde.

En verworvenheden als glaasje op, die schaf je niet zomaar af. Anders komt de oproerpolitie in het geweer en heb je het gedonder in de glazen.

Hoe goed ook bedoeld, kom een Fransman nooit aan zijn verworvenheden. Iedere verandering ten nadele  of voordele is hier een achteruitgang. En dus is men tegen!

28 april 2011

In de tijd dat ik nog regelmatig proeverijen gaf voor groepen belangstellenden was mijn openingszin altijd: 'Ik ben niet degene die bepaalt wat jullie lekker moeten vinden'. En dan zei ik: 'Bij het proeven van wat dan ook moet je openstaan voor wxe1t je proeft. Het kan best zijn dat je het niet kent en dat mag niet inhouden: wat een boer niet kent, …. '.

Andersom is, dat wat je kent hoeft niet lekker te zijn. Om maar wat te noemen, cola ken ik. Als mijn maag van streek is wil cola nog wel eens bevrijdend werken. Verroeste zaken worden weer glimmend. Miljoenen mensen drinken het. Maar ik vind cola niet lekker.

Heel vaak hebben mensen een beeld van hoe iets moet smaken. De combinatie, van wat je ziet en de geur die dat geeft, vormt een bepaald beeld. Bijna even zo vaak vindt men de wijn meestal minder lekker of smakelijk als die niet voldoet aan dat eerder gevormde beeld. Tenminste als je er niet voor open staat.

Er zijn talloze verschillende druivensoorten waar je, al dan niet in combinatie, wijn van kunt maken. Er zijn tienduizenden wijnboeren en wijnmakers met allemaal hun eigen werkwijze. Ieder plukje wijngaard is anders. Ieder wijnjaar is anders. De combinatie van deze factoren geven eindeloos veel verschillende wijnen en dus verschillende smaken. Wit, rosxe9 en rood. 

Steeds als ik de rosxe9 van Domaine de lx92Ile Saint Pixe8rre, uit Mas Thibert dat in de monding van de Rhxf4ne ligt, liet proeven, was bijna iedereen het eens: zo moet een rosxe9 smaken. En ze hadden het grootste gelijk van de wereld …..

En als ik de rosxe9 uit de Loirestreek van Domaine de Montrieux van Emile Hxe9rxe9dia liet proeven, gemaakt van de onbekende druivensoort pineau d'aunis, leverde dat altijd twee kampen op. Het ene kamp vond het heerlijk en het andere kamp vond het helemaal niks. Het riep ook altijd veel discussie op. En na vijf minuten maakte ik de tegenstanders erop attent dat hun glas het eerst leeg was, waarna even een stilte viel. 

Onlangs zaten we met een paar mensen aan 'n keukentafel. Gezelligheid troef. Er werd een fles touraine 2009 sauvignon blanc opengetrokken van Noxeblla Morantin uit de Loire (per fles x8013,90). Dat  ging erin als Gods woord in een ouderling, heerlijk, de wijn! De gastheer vroeg me of ik als kenner (ik kan een aardig stukje proeven maar weet verder weinig van wijn), nog iets anders wilde proeven. Hij wilde graag mijn mening weten. Een witte meursault 2007 van David Butterfield (bij 6 flessen x8028,50 per fles, ofwel x80171,= voor die 6 flessen). Er werd een rondje van ingeschonken. Mijn mening doet hier verder niet ter zake want het bleek dat we het wel eens waren.

Wat bleek? Een dik uur later stond de fles meursault nog halfvol en ging van de touraine inmiddels de vijfde fles open. 

Ik zat bij de tandarts op mijn beurt te wachten en bladerde in het achterste gedeelte van HP/De Tijd waar altijd wel wat gezellige stukjes staan, van 4 maart 2011. Zo ook van een onzer vaderlandse HH (hxe8, dat is nou ook toevallig) wijnschrijvers over die meursault. Er stond onder andere de volgende tekst: heeft de wijn een krokant grillruitje op de neus en even verder dit  is meursault met een hoge doordrinkfactor. 

Ons gezelschap dacht daar blijkbaar anders over. Zet twee verschillende wijnen, los van kleur of prijs  naast elkaar en het blijkt vanzelf wat lekker is of (iets) minder is. Daar hoef je geen kenner voor te zijn.

28 april 2011

In de tijd dat ik nog regelmatig proeverijen gaf voor groepen belangstellenden was mijn openingszin altijd: 'Ik ben niet degene die bepaalt wat jullie lekker moeten vinden'. En dan zei ik: 'Bij het proeven van wat dan ook moet je openstaan voor wxc3xa1t je proeft. Het kan best zijn dat je het niet kent en dat mag niet inhouden: wat een boer niet kent, …. '.

Andersom is, dat wat je kent hoeft niet lekker te zijn. Om maar wat te noemen, cola ken ik. Als mijn maag van streek is wil cola nog wel eens bevrijdend werken. Verroeste zaken worden weer glimmend. Miljoenen mensen drinken het. Maar ik vind cola niet lekker.

Heel vaak hebben mensen een beeld van hoe iets moet smaken. De combinatie, van wat je ziet en de geur die dat geeft, vormt een bepaald beeld. Bijna even zo vaak vindt men de wijn meestal minder lekker of smakelijk als die niet voldoet aan dat eerder gevormde beeld. Tenminste als je er niet voor open staat.

Er zijn talloze verschillende druivensoorten waar je, al dan niet in combinatie, wijn van kunt maken. Er zijn tienduizenden wijnboeren en wijnmakers met allemaal hun eigen werkwijze. Ieder plukje wijngaard is anders. Ieder wijnjaar is anders. De combinatie van deze factoren geven eindeloos veel verschillende wijnen en dus verschillende smaken. Wit, rosxc3xa9 en rood. 

Steeds als ik de rosxc3xa9 van Domaine de lxe2x80x99Ile Saint Pixc3xa8rre, uit Mas Thibert dat in de monding van de Rhxc3xb4ne ligt, liet proeven, was bijna iedereen het eens: zo moet een rosxc3xa9 smaken. En ze hadden het grootste gelijk van de wereld …..

En als ik de rosxc3xa9 uit de Loirestreek van Domaine de Montrieux van Emile Hxc3xa9rxc3xa9dia liet proeven, gemaakt van de onbekende druivensoort pineau d'aunis, leverde dat altijd twee kampen op. Het ene kamp vond het heerlijk en het andere kamp vond het helemaal niks. Het riep ook altijd veel discussie op. En na vijf minuten maakte ik de tegenstanders erop attent dat hun glas het eerst leeg was, waarna even een stilte viel. 

Onlangs zaten we met een paar mensen aan 'n keukentafel. Gezelligheid troef. Er werd een fles touraine 2009 sauvignon blanc opengetrokken van Noxc3xablla Morantin uit de Loire (per fles xe2x82xac13,90). Dat  ging erin als Gods woord in een ouderling, heerlijk, de wijn! De gastheer vroeg me of ik als kenner (ik kan een aardig stukje proeven maar weet verder weinig van wijn), nog iets anders wilde proeven. Hij wilde graag mijn mening weten. Een witte meursault 2007 van David Butterfield (bij 6 flessen xe2x82xac28,50 per fles, ofwel xe2x82xac171,= voor die 6 flessen). Er werd een rondje van ingeschonken. Mijn mening doet hier verder niet ter zake want het bleek dat we het wel eens waren.

Wat bleek? Een dik uur later stond de fles meursault nog halfvol en ging van de touraine inmiddels de vijfde fles open. 

Ik zat bij de tandarts op mijn beurt te wachten en bladerde in het achterste gedeelte van HP/De Tijd waar altijd wel wat gezellige stukjes staan, van 4 maart 2011. Zo ook van een onzer vaderlandse HH (hxc3xa8, dat is nou ook toevallig) wijnschrijvers over die meursault. Er stond onder andere de volgende tekst: heeft de wijn een krokant grillruitje op de neus en even verder dit  is meursault met een hoge doordrinkfactor. 

Ons gezelschap dacht daar blijkbaar anders over. Zet twee verschillende wijnen, los van kleur of prijs  naast elkaar en het blijkt vanzelf wat lekker is of (iets) minder is. Daar hoef je geen kenner voor te zijn.